زخم ها در دوران تیرگی ها سخت جان فرسایند ولی این فقط مرگ است که مرا چیزی نمی آموزد.

این جمله رو پیرمردی بهم گفت وقتی دید به سختی عصا می زنم.
با این جمله مسایل زیادی برام زوشن شد.فرصت یادگیری را که با مردن تو اون ساتحه ممکن بود برا همیشه از دست بدم.تک تک اون زخم ها و دردها که هنوز هم به طور کامل از بین نرفته همه برام درس بود.درسهایی که بهم می گفتند که کجاها رو اشتباه کردم و کجا از حد و مرزی که خدا برام گذاشته  رو رد کردم و جاهایی که وجدانم رو نادیده گرفتم و جاهایی که تو امانت خدا خیانت کردم و ...
این درسها رو خدا به همه نمیده.اوایل از اینکه چرا این بلا باید سر من بیاد از خدا گله مند بودم اما بعدها احساس کردم با تمام کاستی ها و بد بودنم خدا خیلی دوستم داشته که این فرصت دوباره رو بم داده که تو راهی قدم بزارم که خدا دوست داره. این مدت سعی کردم که به اشتباهاتم فکر کنم و از خدا طلب بخشش کنم و مطمئنم خدا می پذیره اگه باز اون اشتباهات رو تکرار نکنم.حالا به هیچ قیمتی حاظر نیستم باز مثل قبل اشتباه کنم و مثل قبل زندگی کنم.
می خوام از چیزها و کسایی که به نوعی باعث میشن اون اعظم بیاد تو ذهنم فاصله بگیرم میخوام از همشون با تمام احترامی که براشون قائلم فاصله بگیرم.من با خودم درگیرم و تو این درگیری میخوام که خطاهای گذشته رو تکرار نکنم.
این وبلاگ رو برا همیشه میبندم و از همه کسانی که خواسته یا ناخواسته بهشون توهین یا بی ادبی یا جسارت کردم معذرت میخوام.

همتون رو به خدایی که خیلی مهربونه میسپارم.سعادتمند باشید

زین دایره مینا خونین جگرم می ده

تا حل کنم این مشکل در ساغر مینایی

^{ببین چگونه قناری ز شوق می لرزد       نترس از شب یلدا بهار آمدنی است}

مزن بر نوک غمزه تیرم

که پیش چشم بیمارت بمیرم

نصاب حسن در حد کمال است

زکاتم ده که مسکن و فقیرم

چنان پر شد فضای سینه از دوست

که فکر خویش گم شد از ضمیرم

قدح پر کن که من در دولت عشق

جوانبخت جوانم گر چه پیرم

قراری بسته ام با می فروشان

که روز غم بجز ساغر نگیرم

در این غوغا که کس کس را نپرسد

من از پیر مغان منت پذیرم

خوشا آن دم کز استغنای مستی

فراغت باشد از شاه و وزیرم

من آن مرغم که هر شام و سحرگاه

ز بام عرش می اید صفیرم

چو حافظ گنج او در سینه دارم

اگرچه مدعی بیند حقیرم

رگباري فرو كوفت : از در همدلي بوديم.
سياهي رفت ، سر به آبي آسمان ستوديم ، در خور آسمانها شديم.
سايه را به دره رها كرديم. لبخند را به فراخناي تهي فشانديم .
سكوت ما به هم پيوست ، و ما "ما" شديم .
تنهايي ما در دشت طلا دامن كشيد.
آفتاب از چهره ما ترسيد .
دريافتيم ، و خنده زديم.
نهفتيم و سوختيم.
هر چه بهم تر ، تنها تر.،
از ستيغ جدا شديم:
من به خاك آمدم،و بنده شدم .
تو بالا رفتي، و خدا شدي .

 

تو بالا رفتي، و خدا شدي

                      سهراب نیایش